انسان زماني به معناي واقعي بخشنده است كه آن چه كه خود به آن نيازمند است به ديگري ببخشد و روح و جان خود را اين گونه جلا دهد و آرام گيرد. به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران(ايسنا)، در وبلاگ "علوم ارتباطات و سواد رسانه‌اي" به نشاني http://bnassiri.blogfa.com آمده است: در كتاب جبران خليل جبران درباره دهش اين گونه خواندم: "سخاوت آن است كه آنچه را كه من بيش از تو به آن نياز دارم به تو ببخشم "

اما به راستي دهش و بخشش چيست ؟

مگر نه اين است كه از آنچه داري با خلوص نيت و از سر صداقت به آن كس كه نيازمند است مي‌دهي، بي هيچ منت و چشمداشتي.
پس چگونه است كه عده اي بخشش خود را در بوق و كرنا مي كنند و خود را از دعاي خير آن كسي كه چيزي گرفته و بدتر از آن از عنايت و لبخند رضايت پروردگار محروم مي سازند؟

به راستي چرا گاهي ما اينگونه عمل مي كنيم ؟شهرت در دنيا يا خير و سعادت در آخرت ؟

زماني كه خداوند نظر لطف و عنايتش را بر ما افكنده و خواسته تا ما را از نعمت دستان كريمش بهره مند سازد ،چرا بايد با كبر و غرور آنچه داريم (كه حتي از خودمان هم نيست ) ببخشيم و به جاي شكر نعمت........

خدا از بندگانش خواسته تا بخشش كنند، هر اندازه كه در توان آن‌هاست. در حقيقت مقصود خدا از اين خواسته تنها بخشيدن ماديات نيست، اما متا سفانه هر گاه سخن از دهش و بخشش به ميان مي آيد اكثر افراد معتقدند كه تنها ماديات زندگي هستند كه ارزش بخشيدن دارند.

در حاليكه آنان كه معناي حقيقي آن را به خوبي درك كرده اند با هديه كردن نگاه محبت آميزي از روي صداقت و به دور از لبخند غرورآنچه را كه دارند، مي‌بخشند.

آري اين گونه است كه هميشه مورد لطف اوقرار خواهند گرفت.