ایسنا-نمي‌دونم براي شما پيش آمده يا نه كه وقتي احساس تنهايي بكني و خودت رو در دنياي فضاي مجازي ببيني، بعد از چك كردن ايميل‏ها و بازديد از وبلاگ‌ها احساس كني حالا مي‌خواهي يك چرخي تو بزرگراه‌هاي فضاي مجازي بزني. همين طور پرسه بزني، بي‌هدف! بعد بري تو گوگل و بخواهي يه چيزهايي رو بي هدف سرچ كني. مثلا اسم خودت رو، يا يه چيز ديگه‏اي رو. بعد مدت‌ها در آن بچرخي و يه جوري تنهايي‏ تو پر كني.

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، دكترعباس كاظمي در وبلاگ «جامعه‌شناسي و زندگي روزمره» به نشاني http://kazemia.persianblog.ir نوشته است: گوگل مثل يك شهر، نه يك كشور و شايد يه قاره باشه. آدم‌هاي مختلف، زبان‌هاي مختلف، نهادهاي مختلف، همه چي اين جا هست.

مي‏توني توش عكس‌ها يا تصاوير متحرك چون فيلم رو ببيني. مي توني جاي آدمها رو براساس نقشه جغرافيايي پيدا كني. مي توني هروقت بخواي بري تو كتابخونه هاي مختلف و مطالعه كني، سرزده بري دانشگاه‌ها يا هر سازمان مجازي ديگه. فكرش رو بكن؛ با گوگل به يه سفر مجازي مي‏ريم و هروقت كه خسته بشيم مي‏تونيم سفرمون رو تمام كنيم.

كاظمي در اين نوشته آورده است: من كه بعضي موقع‏ها با سفر مجازي درون گوگل خودمو تسكين مي‏دم و يه جوري مسائل روزانه دنياي واقعي رو پشت سرم مي ذارم. يادم مي‏ره كه كيم، كجايم و اصلا يادم مي‏ره كه چي ‏مي‏خواستم. يادم مي‏ره كه تو گوگل‏ام. فراموشي بعض وقت‏ها همون چيزيه كه بهش نياز داريم و گوگل كمك مي‏كنه كه ما فراموش كنيم! يه وقتهايي تو شهر، تو خيابون‏هاش پرسه‏مي‏زديم، خودمونو گم مي‏كرديم، و در حالي كه در تخيل مون شناور مي‏شديم از اين حالت تعليق و گم گشتگي لذت مي‏برديم، حالا بزرگراه‏هاي مجازي به ما كمك مي‏كنند كه يه جايي خودمونو به فراموشي بسپاريم!

انتهاي پيام