ایسنا-همه شنيده‌ايم كه خانه، مدرسه ي اول و مدرسه، خانه ي دوم فرزندان ماست. متاسفانه برداشت نادرستي دراين كلام نهفته وآن اينست كه شكل گيري باورهاي فرزندان اين آب وخاك فقط وظيفه ي اوليا و مربيان آنهاست وبس. آيا به راستي چنين است؟ آيا فعاليت سايرنهادها وسياستگذاري‌هاي عمومي كشورنمي‌تواند واجد حتي خفيف‌ترين اثر در شكل‌گيري باورها باشد؟

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگ "ايران سربلند" به نشاني http://iranesarboland.parsiblog.com در ادامه مي‌خوانيد: بدنيست روي اين معنا قدري تامل كنيم وتوجه داشته باشيم كه متاسفانه دربرخورد با كژي‌هاوناشايستها؛ اغلب ازخودسلب مسووليت كرده وديگران را مقصر قلمداد مي‌كنيم.

آيا تا كنون توجه كرده‌ايم كه:

*وقتي درواكنش به رفتارناشايست فرزندمان، مدرسه رامورد خطاب وعتاب قرار مي‌دهيم ودرعين حال رفتاراجتماعي خودمان انباشته ازبرخي ناشايست‌هاست.

*وقتي به عنوان مدير يا آموزگار براي دانش‌آموزان‌مان(يعني فرزندان‌مان)، سخن از ارجحيت تحصيل علم بركسب ثروت مي‌كنيم، ولي درعمل، برخورد دوگانه‌اي با اوليا‌ي آنان ازحيث وضعيت درآمدشان ازخودنشان مي‌دهيم.

*وقتي درطراحي بناهاي شهري درجامعه‌اي كه اساس آن را توجه به مقام انسان بايد تشكيل دهد، زيباترين بناها متعلق به موسسات مالي واقتصادي كشور باشد.

*وقتي با تبليغات رنگارنگ و رشد روز افزون مصرف، باور نسل جوان مبني برضرورت توليدات زيربنايي دچارتزلزل شود.

*وقتي درمعرفي محصولات بزرگترين كارخانه‌ي انسان سازي كشوريعني نظام آموزش و پرورش، فقط به آمارهاي كمي وموفقيت در راهيابي به آموزش عالي ياكسب مدال‌هاي رنگين جهاني اكتفا مي‌كنيم.

*وقتي با وجود تشويق و تحريك حساسيت عمومي جامعه نسبت به رفع مشكلات ديگران، حل مشكلات فردي و رشد خودخواهي و به قولي «گليم خودراازآب بيرون كشيدن » روبه افزايش است.

*وقتي كار و فعاليت را مشاركت درگسترش توليد مادي ومعنوي معرفي مي‌كنيم، ولي ازسوي ديگر، بسيارند كساني كه بدون كوچكترين فعاليتي كه بتوان نام «كار» برآن نهاد، صاحب درآمدهاي هنگفت مي‌شوند.

و...

دراين صورت چه بحران عميقي درذهنيت فرزندان‌مان ايجاد مي‌ش.د؟!

وظيفه‌ي فرد فرد ماست كه رفتار، گفتاروتصميمات خود را مورد نقد و ارزيابي مستمر و عميق قرار دهيم. آگاهانه سخن بگوييم، عاقلانه تصميم بگيريم و انديشمندانه نصيحت كنيم. باور داشته باشيم در هر مقام و مسووليت وجايگاهي كه هستيم؛ درشكل گيري باورهاي نسل جوان اين سرزمين(يعني فرزندان‌مان) مسوول وموثريم.

انتهاي پيام