ما همه از «واقع‌گرايي ساده نگرانه» شروع مي‌کنيم ، يعني از اين آموزه که اشياء چنانند که مي‌نمايند . تصور مي‌کنيم که علف سبز است و سنگ سخت است و برف سرد است.
به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگ "تاريخ و فلسفه علم" به نشاني http://hosc.blogfa.com در نوشته‌اي به نقل از "برتراند راسل" در ادامه مي‌خوانيد: اما فيزيک به ما اطمينان مي دهد که سبزي علف و سختي سنگ و سردي برف همان سبزي و سختي و سرديي نيست .

که ما در تجربه‌ي خود مي‌شناسيم بلکه چيزي کاملاً متفاوت است . وقتي که ناظري خود بر اين تصور است که سنگي را مشاهده مي‌کند، در واقع ، اگر فيزيک را قبول کنيم ، مشغول مشاهده‌ي آثار سنگ بر خود است .
بنابراين به نظر مي‌رسد که علم با خود در تعارض است: وقتي سخت مي کوشد که عيني باشد ، خود را بر خلاف ميل، غرقه در ذهن‌گرايي مي‌يابد . واقع‌گرايي ساده‌نگرانه به فيزيک مي‌انجامد و فيزيک اگر راست باشد ، نشان مي‌دهد که واقع‌گرايي ساده نگرانه دروغ است .بنابراين واقع‌گرايي ساده نگرانه ، اگر راست باشد ، دروغ است؛ بنابراين دروغ است.

انتهاي پيام