جام جم:بنده آدم ناسيوناليستي نيستم ، اما انصافا در طول عمر طنزنويسي ام حق ندارم براي زادگاه خودم چيز بنويسم؟
آن هم زماني که سرانجام لوک خوش شانس ، کلون در خانه اش را به صداوسيما درآورده و يک اتفاق مهم ملي ميهني در آن به وقوع پيوسته که جنبه کشوري داشته و در همه رسانه ها انعکاس يافته است.

ما که هيچ ، اما شخصيت فراشمولي مانند حضرت حافظ (که به کر وصل است ، فلذا هميشه آب پاکي روي دست همه مي ريزد) در باب «تربت» ما بصراحت مي فرمايد:
بيت تربتي: بر سر تربت ما چون گذري همت خواه که زيارتگه رندان جهان خواهد شداز شما چه پنهان ، شهر ما گل بود، همين چند روز پيش به سبزه هم آراسته شد؛ که البته ربطي به سبزه دم عيدي هم ندارد. براي خودش يک چيز علي حده است.
همين پنجشنبه درگذشته (10اسفند85)با حضور وزير راه و ترابري ، راه آهن خواف به تربت حيدريه نيز افتتاح شد. به اين طريق ، از اين به بعد راه آهن افغانستان (داغانستان سابق) به راه آهن ايران و اروپا متصل مي شود.
يک مسافر تربتي: مستقيم ترکيه!..... بپر بالا که رفتيم....(شوفر قطار تربت بود که گفت)
مصراع تربتي: بر سر تربت ما بي مي و مطرب منشين
تفسير تربتي: منظور و مراد حافظ از استعمال «مي» يحتمل اشاره به «آب قنداب» تربت است که از فرط زلالي و خنکي ، هفت پدر آب رکناباد وي (يا مي) مي باشد. تکليف «مطرب» هم که روشن است. قطعا مقصود همين گروههاي موسيقي محلي مجاز است. پس چه بهتر که با شعري از خود ما همراه باشد که فقط مصرع اول آن ياد ما مي باشد. حافظه را که داريد؟....