‌١٠ سال آينده را در چه حال و روزي سپري خواهيم کرد؟ آيا براي خود يک برنامه‌ي ‌١٠ ساله داريم و به موقعيت‌ها و مراحلي که بايد بدان رسيد فکر کرده‌ايم؟ وراه رسيدن به آن را هموار مي‌کنيم؟
به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، در وبلاگ "دون كيشوت" به نشاني http://www.598parsian.blogfa.com در ادامه مي‌خوانيد: چگونه مي توان بهتر به خواسته و مقصود خود رسيد؟ آيا به جاه‌طلبي‌ها و آرزوهاي خود ارج و اعتبار مي دهيم؟

آيا خود را باور داريم که مي توان به خواسته و مقصود خود رسيد؟ آيا اصلا با اميد و اطمينان به آينده مي‌نگريم ؟ نوع نگاه ما به زندگي مثبت است يا منفي؟ آيا هميشه نيمه‌ي خالي ونکات ناخشنود زندگي را لمس و حس مي‌کنيم يا اينکه در کورسوها و بحراني‌ترين لحظات با اطمينان گام بر مي‌داريم؟
هر کس مي‌تواند دمي با خود رودررو شود و يک چشم‌انداز براي خود متصور شود و بسته به توان روحي خويش با اميد يا نا اميد حرکت يا سکون نمايد. اين آرزو و چشم انداز مسايل مالي، فکري و معنوي فرد را شامل شود. هر کسي افقي پيش روي خود مي‌بيند. برد نگاه هر کس به تربيت ديدن و بصيرت او ارتباط مي‌يابد. زندگي فردي او و تجربه‌هاي شخصي کوله بار تجربه و توشه‌ي حرکت اوست.
اما نقش يک اصل حياتي در زندگي هويداست و آن است که هر چه افق خود را بيشتر گسترش دهيم، هر چه بيشتر به انبساط روحي و سعي در فتح ناشناخته‌ها نظر داشته باشيم، هر چه بيشتر درفکر ياري رساني و موثر بودن براي خود و خانواده و جامعه باشيم، اين افق گستره‌ي بيشتري را شامل خواهد شد وما موفق‌تر به توان روحي خود دست خواهيم يافت. اين زندگي را بهر ما ساخته‌اند، پس با انديشه، افکار و احساس بلند آن را تکامل بخشيم. هميشه به دورترين ستاره‌ها نظر دوزيم. هميشه قرن‌ها جلوتر را نظاره‌گر باشيم... .