ايسنا:وصيت‌نامه پاستور بسيار زيبا و ناظر بر استفاده از توانمندي‌هاي بالقوه‌ي آدمي است. راستي صرف نظر از آنچه که به مديران سازمان‌ها و واحدهاي منابع انساني در ايجاد زمينه هاي ساختاري و فرهنگي مربوط است، خودمان تا چه‌اندازه در جهت شکوفايي و تحقق توانمندي‌هاي بالقوه‌ي خود اهتمام ورزيده‌ايم؟

به گزارش سرويس نگاهي به وبلاگ‌هاي خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، بلاگر مديريت منابع انساني به نشاني http://hr.blogfa.com بخشي از وصيت‌نامه معروف لويي پاستور را بازخواني كرده است. پاستور مي‌گويد:
... در هر حرفه اي كه هستيد نه اجازه دهيد که به بدبيني‌هاي بي‌حاصل آلوده شويد و نه بگذاريد که بعضي لحظات تأسف‌بار - که براي هر ملتي پيش مي‌آيد - شما را به يأس و نا اميدي بکشاند. در آرامش حاکم بر آزمايشگاه‌ها و کتابخانه‌ها و سازمان‌هايتان زندگي کنيد و نخست از خود بپرسيد: «من براي يادگيري و خودآموزي چه کرده‌ام؟» سپس همچنان که پيش‌تر مي‌رويد، بپرسيد: «من براي کشورم چه کرده‌ام؟» و اين پرسش را آن قدر ادامه دهيد تا به اين احساس شادي‌بخش و هيجان انگيز برسيد که: بايد سهم کوچکي در پيشرفت و اعتلاي بشريت داشته‌ايد.
اما هر پاداشي که زندگي به تلاش‌هايمان بدهد يا ندهد، هنگامي که به پايان تلاش‌هايمان نزديک مي‌شويم هر کداممان بايد حق آن را داشته باشيم که با صداي بلند بگوييم: «من آنچه در توان داشته‌ام انجام داده‌ام»