ايرنا:دانشمندان بتازگي پي برده‌اند كه پارك مشهور يلو استون در آمريكا كه به داشتن چشمه‌هاي آب جوشان و مناظر طبيعي زيبا شهرت دارد، در دل خود يك سيستم فعاليت آتشفشاني را جاي داده كه هر لحظه ممكن است به آتشباري بپردازد و فعال شود.به گفته دانيل ژروايسين ‪ Daniel Dzruisin‬زمين شناس ساختارهاي آتشفشاني، بسياري از بازديد كنندگاني كه به پارك يلو استون مي‌آيند از اين نكته خبر ندارند كه زير پايشان بزرگترين و ديناميك‌ترين سيستم مواد گداخته كه در سياره زمين يافت مي‌شود، قرار دارد.

اما آنچه كه بر اهميت ابر آتشفشان پارك يلو افزوده، كشف هسته فعالي در دل آن است كه بر خلاف ابرآتشفشان ممكن است در آينده‌اي نه چندان دور فعل و انفعالات گرمايي گسترده خود را از سر گيرد.
دهانه آتشفشاني يلو استون در حدود ‪ ۶۴۰‬هزار سال پيش در جريان يك انفجار گرمايي كه هزار بار قدرتمند تر از فوران اتشفشاني كوه سنت هلن در سال ‪ ۱۹۸۰‬بود شكل گرفت.
هرچند دانشمندان به اين نكته آگاهند كه كف دهانه آتشفشان، يعني سطحي كه دهانه را مي‌پوشاند، در طول زمان بالا و پائين مي‌رود اما علت اين امر هنوز براي دانشمندان روشن نيست.
برمبناي يك نظريه رايج در گذشته تجمع سالات در زير دهانه و خروج آنها موجب اين تغيير سطح مي‌شود اما ژروايسين كه در رصد خانه آتشفشانها در ونكوور در واشنگتن تحقيق مي‌كند، معتقد است كه در دل اين آتشفشان مركز ديگري وجود دارد كه مسوول اين تحولات است.
به نوشته نشريه نيچر يك گروه از متخصصان زمين شناسي به سرپرستي چارلز ويكس از موسسه تحقيقات جغرافيايي آمريكا واقع در منلو پارك در كاليفرنيا با استفاده از ماهواره مشخص ساختند كه كف دهانه آتشفشان يلو استون در طول هفت سال حدود ‪ ۱۲۰‬ميلي متر از حيث ارتفاع افزايش يافته است.
هرچند كف اين اتشفشان از سال ‪ ۱۹۹۷‬تاكنون در حال پائين رفتن است اما محققان كانون فعالييت تازه‌اي را در نزديك بخش شمالي دهانه كشف كرده اند كه از سال ‪ ۱۹۹۵‬تا سال ‪ ۲۰۰۲‬در حال بالا آمدن بوده است.
مدلهايي كه براي توضيح اين رفتار مورد استفاده قرار گرفته حكايت از آن دارد كه مركز اين تغييرات در عمق ‪ ۱۰‬تا ‪ ۱۶‬كيلومتري زير سطح بيروني دهانه آتشفشان است.
اين عمق به مراتب بيشتر از ترازي است كه در آن سيالهاي گداخته جوشان مي‌شوند و سطح دهانه آتشفشان را بالا و پائين مي‌برند.
حدس دانشمندان اين است كه فعاليتهاي آتشفشاني در عمق ‪ ۱۶‬كيلومتري موجب مي شود تا سيالهاي جوشان زير سطح دهانه بيروني آتشفشان به سمت قسمت شمالي دهانه حركت كنند و از زير لبه خارجي دهانه به بيرون بروند.
فعاليتهاي زمين لرزه‌اي در دهانه خروجي اتشفشان به شكل يك شير كنترل فشار عمل مي‌كند و گاهي مانع از خروج گدازه‌ها مي‌شود و گاهي آنها را بيرون مي‌ريزد. به همين علت سطح دهانه گاهي متورم و گاهي پائين مي‌رود.
در سال ‪ ۲۰۰۳‬مسوولان پارك ناگزير شدند ورود به پارك را ممنوع كن. بر اساس اين مدل جديد در آن هنگام فشار بخار داغ از لايه‌هاي زيرين موجب شده بود تا دماي سطحي افزايش يابد. افزايش گدازه‌ها در چنين حالتي ممكن بود موجب شكافته شدن زمين و ايجاد خروجيهاي جديد براي بيرون رفتن گدازه كند و اين امر مي‌توانست جان بازديدكنندگان را در معرض خطر قرار دهد.