ايسنا:گاهي اوقات اين ترديدها هستند که به تو انگيزه زندگي و غرق شدن توي روزمره‌گي ميدن. گاهي اوقات همين ترديدها اين روند رو به هم مي‌زنند.
بلاگرhttp://teshne.blogsky.com/ ادامه داده است: گاهي اوقات هم نميشه گفت که اين ترديدها دارند چيکار ميکنن؟ امّا مجبوري بگذروني، چون اين طور عادت کردي.

اگر بخواهي زياد فکر کني، ممکنه از حالت طبيعي در بياي، و اونوقت ممکنه جلو بري. امّا يه شانس ديگه هم داري که تو رو طبيعي و به هنجار نگه ميداره، و اين امکان، امکان اين هستش که در حرکت و خروج از طبيعي بودن، به جاي جلو رفتن عقب بري.
در نتيجه فعلا (البته اين فعلا رو شايد واسه گول زدن خودت مي‌گي و فعلا نيست، بلکه هميشه هستش) طبيعي ميموني تا حداقل اگر جلو نميري، شمال و جنوب رو اشتباه نگيري و عقب نري.
راجع به خيلي چيزا ترديد دارم، از جمله همين وبلاگ نويسي. واسه همينه يه مدت مطلب ننوشتم. الانش هم کمي ترديد دارم. از طرفي بعضي‌ها که خيلي قبولشون دارم گفتن ننويس، چون مثلا سير مي‌شي و مي‌شي الويس پريسلي
(اين موضوع رو بعدا شايد کاملتر توضيح دادم)، و از طرفي عده‌اي ميگن بنويس، چون نوشتنت بهتر ميشه و... .
عده‌اي ميگن رياضي بخون، چون مغزت ارگانايزد مي‌شه و دلت مي‌گه جامعه شناسي بخون.
خوب مجبورم زندگي کنم، برم بخوابم. بالاخره فردا انگيزه‌اي براي زندگي و گذارندن عمر پيدا مي‌کنم.
البته اميدوارم از نوشته‌ام برداشت پوچي، غم، غير طبيعي و آن چه ممکنه پيش فرض ذهني يک آدم عامه باشه نکنيد. خوب بخونيد و فکر کنيد، ‌شايد هم احساس من شديد.